.Bir Hayal Dunyasi.

Hikaye öyle başlar.

Gölgesinde en son oturduğun ağaç hangisiydi hatırlar mısın ?

Hangi bahardan dökülmüş yapraklar  kandırmış ki seni ?

Rıhtım rüzgarlarında kaybolmuş mavi gece için bir dakikalık nefes istiyorum.

Öfke, ağırdan alınan bir şafak kadar sessiz ve ben yıldızları görebiliyorum.

Ben seni özledim en çok.

Naifliğini, ürkmelerini, çekingen ve hain gülümsemelerini.

Şimdi ise baharlardan uzak kaldık be güzelim.

Dupduru kentin soğuk ücralarında koştururken sen, benliğimi kalem ve kelamla döküyorum.

Ben en çok seni özlüyorum, buruşuk gün sökümlerinde.

Öyle yoktan, öyle  alacaklı….