Seni ilk gördüğümde turistin biri seni konuşturmaya çalışıyordu. Araya ben girdim sonra ukalalık işte.

Seninle ilk kez  Istanbul’un derin karmaşık caddelerinde kaybolduğumuz sırada konuştuk.

Her haftanın sana bürünmüş perşembelerini bekler oldum ya sonra ben. Her gece gelip bana hey diyeceğini biliyordum. Sana masallar hazırlıyordum. Bakma çoğu o anki uydurmalarım.

Masallara alıştırdım ikimizide.

Istanbul’u karıştırdım işin içine. Ben aslında seni hiç dinlemedim sanırım.

Söz geçirebilseydim kendime, içinde adım attığun gül bahçelerini yaratmaz, sabahları senin uyanmanı beklemek için kapına kadar gelmez, seninle bu kentin uyanışını beklemezdim.

Bunların her biri sen nefes alıyorsun diye vardı.

Senin yaşadığın dünyayı bilemedim asla.

Sorgulamadım, üzmedim.

Sonra bahar ihanetleri gibi geldi haberlerin.

Bir başka tutku, başka nefesler.

Kayboldun ekinden biçilmiş kırların arasında.

öyle olağan, sıcak yaz günleri.

Hikaye öyle başlar.

Gölgesinde en son oturduğun ağaç hangisiydi hatırlar mısın ?

Hangi bahardan dökülmüş yapraklar  kandırmış ki seni ?

Rıhtım rüzgarlarında kaybolmuş mavi gece için bir dakikalık nefes istiyorum.

Öfke, ağırdan alınan bir şafak kadar sessiz ve ben yıldızları görebiliyorum.

Ben seni özledim en çok.

Naifliğini, ürkmelerini, çekingen ve hain gülümsemelerini.

Şimdi ise baharlardan uzak kaldık be güzelim.

Dupduru kentin soğuk ücralarında koştururken sen, benliğimi kalem ve kelamla döküyorum.

Ben en çok seni özlüyorum, buruşuk gün sökümlerinde.

Öyle yoktan, öyle  alacaklı….

28 Aralık 2011

Ankara – Mamak

Nasıl başlanır ki ? Burada rüya yok. Öyle iple çektiğin günler, her sabah içtiğin kahve, ayaza karşı pencereden bakmak… yok.

Herşey dümdüz. Seni görerek uyandığım sabahlar, ters kabuslar gibi.

Burada tek sevebiliğim, kara gömülmüş çam ağaçları.

Koğuş diplerinden uyanan erken sabahlar kadar vahim zaman.

Sana  doladığım cümleler kayıp.

İzdırap ayazlar, dağların tepesine sinmiş buz bulutları, her şey ızdırap.

Tek kaçış yolum seni düşünmek bazen.

Vakit yavaş bir hain.

ve… üşüyorum.

Seni göremeden gidemezdim.

Narin tutkularını bilmeden, sana dokunamadan, sarhoş olmadan, düşünemeden gidemezdim.

Kış üzümlerinden bozma şiirler yaz kızım.

Telaşlı heveslerinden duvarlar kur.

Siyah beyaz makyajlara bürün, dans et tutam tutam düşler için.

Terk vakti.

Herşey durmuş gibi. Nefesleriniz, kıştan örülme üşüyüşleriniz, seçtiğiniz aşklar, kırık geceler…

Arka bahçeleri sisli baharlara kapalı olan her gün vaktinde, ben bir siluet olarak doğdum.

Kapalı ve ağlak gözlerin hiç vakitlerinde gülmeyi başardım.

Puslu ve kayıp insanların yırtık kabuslarına maniler dizdim.

Rüyaları hiç olan çocuklarla uçurtma uçurdum, gecenin bastığı sikindirik mavi çimenlerin üstünde.

Gökyüzü yeşil, su siyah, karanlığım mor…

Vakitlerin düne benzediği tozlu raflardan kaldırdım seni ve rimelleri akmış bu kentin heybetli nidalarını.

Siluetlerine şevkle büründüğüm bu kadim kışların cezalı rüzgarlarına astım aşkımı.

Ruh, perdelerin arkasına saklanan korkak köpek.

Gece siyah bir nasihat kadar yalan.

Rıhtımda batan hayallerin, kayıp bedenlerde titremesi kadar dram bu kent ve sen.

Boş…

…öyle.

…anlamsız.